Dagboek

Aantal berichten: 87
Ga naar:   

Oppas voor Ylian

21 december 2018

Gisterenavond kwam Ylian voor de eerste keer een paar uurtjes spelen bij mij. Het was iets waar ik enorm naar uitkeek. Wat zou ik hem verwennen tijdens die tijd. En dat heb ik ook gedaan hoor. Er was veel tijd voor knuffletjes en kusjes, en voor foto's. Samen met mijn vriend leek het me ook een leuk idee om een foto van Ylian te nemen bovenop de kat. Zoals op een paardje... En ik herinnerde mij dat ik dat vroeger met Nyah ook nog gedaan had. Dus na het avondeten haalde ik de fotoboeken van Nyah uit om die foto te zoeken. 

Terwijl we door de foto's aan het bladeren waren, merkte ik wel dat ik het steeds moeilijker kreeg. Uitendelijk moesten de boeken dicht van mij. Ik voelde de tranen komen en nam Ylian uit de babysitter om te knuffelen in de zetel. Zo is het ook terug voorbijgegaan.

Uiteindelijk hebben we dan toch de foto met de poes genomen, samen met nog een paar andere leuke foto's. Iedereen weet ondertussen al welk belang ik hecht aan foto's, zeker na de dood van Nyah. Soms is het het enigste wat je nog over hebt van een persoon. 

Nadat Ylian terug mee naar huis was met mijn zus en Tom, keken we nog wat tv en zijn we uiteindelijk gaan slapen.

En daar begon het voor mij: licht uit, gedachten aan. Herinneringen aan Nyah toen ze baby was, het ongeloof dat ze weg is. Het is nu bijna een jaar geleden en op sommige momenten geloof ik nog steeds niet wat er gebeurd is. In mijn hoofd herhaalt zich constant hetzelfde zinnetje: dat kan toch niet? dat kan toch niet waar zijn? Ik zie haar nog lopen in haar bloot kontje, van het wc , raprap naar mijn bed, om daar haar pampertje aan te doen. Ze moest zich natuurlijk haasten, want mama kwam haar altijd pakken ... Een prachtige maar o zo pijnlijke herinnering, want hier in huis blijft het stil... Wat haat ik soms die stilte...

Het duurde een tijdje voor ik mezelf terug gekalmeerd kreeg gisterenavond, maar uiteindelijk ben ik dan toch in slaap gevallen.Vannacht heb ik dan voor de eerste keer sinds lange tijd terug gedroomd van Nyah. Het was geleden van kort na haar overlijden.

Ik kan me niet meer precies alle details herinneren, maar we liepen samen ergens in een winkel. En ik wist dat ze die avond ging sterven in haar slaap. Dus ik was ten volle aan het genieten van mijn dagje met haar. Ik weet nog hoe ik in mijn droom naar haar keek en dacht: 'ze zullen zich wel vergist hebben. Nyah zal niet sterven, ze ziet er toch goed uit?' Maar toen ik even later terugkeek zag ze er plots heel moe uit. Ik vroeg haar: ben je moe? En ze knikte van ja... Mijn wereld stortte in, want ik wist immers wat er ging gebeuren als ze eenmaal ging gaan slapen. Ik geraakte in ademnood, volledig over mijn toeren.

En zo werd ik vanmorgen ook wakker. Het leek allemaal zo echt, de wonde terug opengetrokken, hevig bloedend. En nu moet ik deze terug gestelpt krijgen.Ik kon niet blijven liggen in mijn bed, ik moest weg vanuit het donker. Mijn eerste gedacht was; ik moet gaan schrijven, dus hier ben ik weer. 

Ik wist dat mijn qualitytime met Ylian gisteren gevolgen ging hebben, maar dit had ik niet kunnen inschatten. En toch zou ik het voor geen geld in de wereld willen gemist hebben. Want zo erg dat ik momenteel aan het afzien ben, zo erg heb ik gisteren ook genoten van onze tijd. 

Aan alles wat ik doe, hangt een keerzijde sinds het overlijden van Nyah.

Het was leuk, maar...   Het was mooi, maar.... Het was lief, maar...

Vorige week hebben mijn vriend en ik samen kerstfoto's genomen.... Ze zijn mooi, maar... Nyah staat er niet op.

We hebben kaartjes laten maken voor onze familie en vrienden... Ze zijn mooi, maar... Nyah staat er niet op.

De kerstboom is gezet en er liggen vele pakjes onder... Dat is leuk, maar... Nyah zit er niet bij om te proberen de pakjes open te doen.

Er zijn vele maaren in mijn verhaal, en ik moet ermee leven. Nyah kan ik trouwens nooit vergeten.

En als daar dan veel tranen aan vasthangen, so be it....

 

 

Lies Volckaert

21 december 2018 19:05:09

Sommige momenten,meer dan sommige momenten, geloof ook ik niet wat er gebeurd is... net zoals iedereen die jou verhaal kent!!!😔

Altijd zal ik er voor jou zijn!!! 😘

Dikke knuffels...

Alweer een maand verder

18 november 2018

Terug een maandje verder, terug een maandje overleefd. Het leven gaat zijn gewone gangetje. Ik ga naar mijn werk, ga sporten, geniet van mijn metekindje...

Ylian is een schat van een kind, en hoewel ik heel vaak bij hem ben, en dat ik hem niet lang kan missen, is het ook heel moeilijk. De vergelijking met Nyah wordt constant in mijn hoofd gemaakt. Het brengt zoveel herinneringen met zich mee. De ene keer kan ik er goed mee omgaan, de andere keer wordt het me allemaal een beetje te veel.

Mijn vrienden en kenissen zijn superenthousiast en de felicitaties met mijn metekindje komen van alle kanten. Soms frustreert dit me wel. Soms kan ik gewoon niet meegaan in hun enthousiasme. Dan denk ik bij mezelf: denken zijn nu echt dat dit allemaal zo gemakkelijk is? Ik kan het hen ook niet kwalijk nemen, want ik praat vaak en met veel trots over mijn metekindje, maar toch... Soms kan het deugd doen als iemand erbij zegt: het is niet gemakkelijk zeker? Dat mijn verdriet om Nyah erkent wordt... Mijn dichtste familie en vrienden weten hoe ik me voel en kunnen mij ook perfect "lezen" als het even iets minder gaat.

Er staat een moeilijke periode voor de deur nu: donderdag is het mijn verjaardag, 6 december Nyah's verjaardag en sinterklaas, en dan nog de feestdagen... Ik word er soms een beetje moedeloos van... Ik kan ook nog niets plannen voor die dagen, want ik heb geen idee hoe ik op dat moment ga zijn. Er aan denken alleen al maakt me moe. Plannen is iets wat in het algemeen nog niet goed gaat bij mij. Ik kan me focussen op de dagdagelijkse dingen, maar alle taakjes en regelingen die erbij komen zijn er teveel aan. Deze veroorzaken chaos in mijn hoofd, en dan kan ik niet helder meer denken, en dus stel ik maar uit... En nog verder en nog verder, totdat ik niet verder kan dan ze onder ogen te zien. Dit kan gaan over de kleinste dingetjes, zoals een afspraak maken bij de garage, of een afspraak voor het onderhoud van mijn kachel.. Alles wordt uitgesteld tot op het laatste moment, totdat ik mijn moed samenraap en eraan begin.

Vandaag kwam mijn familie voor mijn verjaardag. Het eerste jaar zonder Nyah en ik heb ze enorm gemist. Tijdens onze gesprekken heb ik heel vaak haar naam laten vallen. Nyah dit, Nyah dat... Het was mijn manier om ze er een beetje bij te hebben. Telkens dankbaar als er iemand verder op in ging. 

Nu zijn ze vertrokken en ik ben moe, en ik ben hét moe... de schone schijn, de gemaakte lach...  Nu is het tijd voor mijn kwaadheid, tijd om te roepen, tijd voor mijn tranen, tijd om te vloeken, zelfs iets kapot te gooien (wat ik niet ga doen, maar ik heb er wel verdomd veel zin in ). Ik heb nood aan stilte in mijn hoofd, aan het sorteren van mijn gedachten. Daarbij helpt het schrijven me nog steeds heel goed. Even de frustraties er terug uit zodat ik morgen ,of vanavond nog, opnieuw kan beginnen.

 

Melissa

13 december 2018 23:55:10

❤️

Metie Melissa

22 oktober 2018

Gisterennamiddag kreeg ik telefoon van mijn zus. Kleine Ylian was geboren!

Ik ben direct rechtgesprongen uit mijn luie zetel, kleren aan en richting moederhuis om mijn metekindje te gaan ontmoeten. 

Een schattig klein mannetje lag op de buik van mijn zus te slapen toen ik binnnenkwam. Onmiddelijk overviel mij een gevoel van liefde, een beschermend gevoel, ik zou alles doen om dit kleine bolletje te beschermen.

Mijn stoel vlak naast het bed geplaatst, zodat ik het beste uitzicht had. Ieder stukje van mijn kleine held geïnspecteerd... Wat is hij mooi! Prachtig! En wat hou ik veel van hem! Ik kijk al uit naar al de leuke dingen die we samen gaan doen. Wat zal hij verwend worden!

Toen mijn ouders binnenkwamen, was er even een moeilijk momentje. We kijken elkaar aan met een veelbetekende blik. We wisten wat er bij elkaar in het hoofd omging... De mengeling tussen vreugde en verdriet was voelbaar in de kamer. De tranen vloeiden en we troostten elkaar. En ons gezin werd alweer een beetje hechter... Wat hebben we toch veel aan elkaar.

Toen was het tijd voor de fotoshoot. Kleine Ylian ging van de ene arm naar de andere, de mooiste glimlachen werden uitgehaald en vastgelegd op foto. Foto's waren altijd al belangrijk voor mij, maar sinds het overlijden van mijn Nyah hecht ik er nog veel meer waarde aan. 

Even later werd het tijd om door te gaan. Al ging ik er, als het van mij afhing, de hele avond en nacht kunnen blijven. Zitten staren naar dat klein mannetje, dat nu al zoveel plaats inneemt in mijn hart.

De avond is verder vlotjes verlopen en de slag die ik verwacht had, bleef uit.

Totdat ik in mijn bed lag en het licht uit was. In het donker viel er niet te ontsnappen aan mijn gedachten, en de herinneringen sprongen met 10-tallen tegelijk in mijn hoofd. Een gevoel van onrust en paniek overviel mij. Draaien, keren, willen wegvluchten, maar waar ren je heen als de gedachten in je hoofd zitten? Er valt niet aan te ontsnappen, dus ik moet ze trotseren. Het vergde enorm veel energie en kracht om terug over die berg te klimmen die voor mij lag, maar een knuffel van mijn vriend gaf mij een grote duw in mijn rug. Ik ben er terug overgeraakt en kan terug op adem komen . Dapper verder wandelen totdat de volgende berg beklommen moet worden. Maar met de hulp van mijn familie en vrienden lukt het me wel.

Ondertussen is het terug ochtend, de donkere nacht is verdwenen, samen met de spoken in mijn hoofd.

Ik kijk al terug uit naar het bezoekje aan mijn kleine vriend deze namiddag <3

 

Carine

23 oktober 2018 10:11:51

Dikke proficiat Melissa en ook aan de ouders en grootouders!!geniet van je meterschap, ylian zal een meter uit de duizend hebben op wie hij altijd zal kunnen rekenen. 

Groetjes 

carine

 

N

22 oktober 2018 11:35:50

O wat leuk nieuws Melissa en wat een prachtige foto !!! Van harte gefeliciteerd met je meterschap van Ylian ! Proficiat aan de trotse ouders en grootouders ... Ylian heeft een liefdevolle beschermengel Nyah aan zijn zijde ...

Ylian zal in de watten worden gelegd door jullie allemaal ... 

Wens jullie het allerbeste toe uit het diepste van mijn hart

Veel liefs

N

kastjes in mijn hoofd

04 oktober 2018

Vaak heb ik het gevoel dat er allemaal deurtjes in mijn hoofd zitten. Een soort van kastjes, en in ieder kastje schuilt een herinnering aan Nyah. De ene goed, de ander minder goed. Heel vaak vliegt er een deur van een kastje open en komt er een herinnering van Nyah boven. Dit komt soms doordat ik iets zie/ ruik/ voel. Er kan een duidelijke oorzaak zijn, maar het kan ook vaak iets heel kleins zijn waardoor er 1 van mijn kastdeurtjes open vliegt.

Afhankelijk van de situatie mag mijn kastje dan open blijven, of moet het zo snel mogelijk terug dicht. Meestal als er iemand bij mij is, dan kan de deur van de kast niet rap genoeg terug dichtgaan. Ik wil de sfeer niet bederven, en ik wil me niet slecht voelen in gezelschap. Maar als ik alleen ben laat ik ze ook vaak dicht, omdat het soms te zwaar is om te dragen, de herinnering uit het kastje.

Ik heb het niet in de hand wanneer het precies gebeurt, en het kan op de raarste momenten komen. 

De ene keer door iets wat ik op tv zie, de andere keer door iets wat ik zelf vertel, of iets wat iemand tegen mij vertelt. En op nog andere keren weet ik zelf ook niet wat er voor gezorgd heeft dat er een kastje open gaat, maar is het gewoon zo.

Vorige week ben ik op vakantie geweest met mijn beste vriendin. Een weekje Turkije, all-in, lekker genieten... En dat heb ik ook echt gedaan, het was precies wat ik nodig had om mijn batterijen terug een beetje op te laden. Maar ook daar ging er af en toe een kastdeurtje open. Zo waren we op een bepaald moment een souvenirtje aan het zoeken voor het kindje van mijn zus. En een triestig gevoel overviel mij. Ik had zo graag iets gekocht voor Nyah. Uiteindelijk bedacht ik toen dat ik eigenlijk wel iets kon kopen voor haar, en toen heb ik een mooie vlinder gekocht voor op haar graf. Het voelde goed om voor haar ook iets uit te zoeken. 

Op een ander moment zaten we samen op de bus en voor mij zat een moeder met haar kind. Ze zaten te lachen en te knuffelen. Daar kreeg ik het ook moeilijk van. Wat mis ik het om met mijn Nyah te knuffelen. 

Ze kon zo mooi "oooooooh " zeggen als ik haar knuffelde. Wat ik niet zo geven om dat nog eens te horen...

 

 

Deroo Veronique

04 oktober 2018 22:47:47

We zullen Nyahtje altijd blijven missen. We zouden er alles voor geven om haar nog te kunnen knuffelen en zelf geknuffeld worden door haar. We blijven haar in alles meedragen, en dat is goed, ze zal niet vergeten worden. Zoals je zegt in kleine dingen komen grote herinneringen en het gemis.

We blijven van haar houden. 

Weet dat je altijd welkom bent.

De eerste schooldag

03 september 2018

De vakantie zit er terug op, vandaag vertrokken alle kinderen groot en klein terug naar school.

Bij het openen van facebook vanmorgen werd ik overstelpt van foto's van kinderen, geplaatst door (terecht) trotse ouders. Vrolijk lachende kinderen, met hun nieuwe boekentas, klaar om terug het schooljaar in te vliegen. 

Ik keek ernaar met gemengde gevoelens. Ik snapte de fierheid van de ouders, ik kon het me volledig voorstellen hoe ze zich voelden, want de laatste 2jaar was ik er zelf 1 geweest. 

2jaar op een rij heb ik verlof genomen om er op die belangrijke eerste dag te zijn voor Nyah. Fier als een pauw toen ze zo flink de speelplaats op rende, zonder om te kijken naar haar moeder, die het duidelijk veel moeilijker had dan zij zelf.

Nyah ging supergraag naar school. Naar de klas, en naar de kindjes. Het was een plezier om haar te brengen en op te halen. Nyah was een klein tenger meisje, en de grotere kinderen 'vochten' om met haar aan de hand te lopen, en haar te bemoederen. Heel vaak kwam er iemand van de oudere kinderen mij vertellen dat ze goed voor Nyah gezorgd hadden. Fier als een gieter. Af en toe kwam ze zelfs thuis met een 'cadeautje' dat ze gekregen had van 1 van de andere kindjes. Superschattig om te zien. Als moeder was ik natuurlijk trots wanneer ik zag hoe graag Nyah gezien werd. 

Toen ik vanmorgen wakker werd, moest ik het huis uit. Ik was rusteloos en wilde niet geconfronteerd worden met die eerste schooldag. Ik heb de grootmoeder van Nyah opgehaald en samen gingen we op weg, het maakte niet uit waarheen, maar weg van onze gedachten. We hebben er beiden deugd van gehad. In de auto haalden we herinneringen op. En ook al hebben we dezelfde verhaaltjes al 100 keer verteld en gehoord, we raken ze nooit beu.Ze zijn het enigste wat we nog hebben van Nyah, en daardoor onmisbaar.

 

Terug thuisgekomen had ik een foto geplaatst op facebook van Nyah haar eerste schooldag, met een passend tekstje bij over hoe het voelt om je kind te missen. Dit was voor mij zeer confronterend. Plots kreeg ik de gedachte in mijn hoofd dat dit de enige foto was die ik had van een eerste schooldag en het maakte mij paniekerig en droevig. Mijn zus kwam op het juiste moment langs en we hebben samen wat gehuild en gelachen. En daarmee is ook de grootste brok uit mijn keel verdwenen. Wat ben ik blij dat ik haar heb.

Ondertussen is het avond, en straks is het badminton. Ik heb terug een moeilijke dag overleefd en morgen gaat het vast terug beter.  

 

Deroo Veronique (moeke)

03 september 2018 21:02:23

Het is inderdaad terug een moeilijke dag geweest. Ben blij dat we deze morgen samen hebben doorgebracht, en veel over Nyah'tje hebben gepraat. We missen ze en zullen ze blijven missen. Ons klein "schatteke" Er gaan nog veel moeilijke dagen komen, maar we zullen elkaar steunen.